چرا ما فکر میکنیم باید افکارمون رو به اشتراک بذاریم؟ میشه جواب این سوال رو اگه دارین کامنت کنین؟ اگه برای خودتون ی دلیل قانع کننده هست ک بهتون اجازه و انگیزه میده ک جواب این سوال رو به عنوان بخشی از افکارتون با من ب اشتراک بذارین بگین. تو این اشتراک گذاشتنه چی هست ک ما رو مجبور کرده هر سوشال مدیای جدید رو امتحان کنیم؟ ک خیلیامون چندین ساله وب نویسی میکنیم. خیلی هامون حتی ب نزدیک ترین هامون هم را

1- دنیای بیان:تبدیل شدم ب خواننده ی خاموشی ک حتی نظرش راجع ب پستا رو تو ذهنش هم مرور نمیکنه؛ نویسنده ای ک از فرط موضوعات مختلف ک هرکدوم فضای احساسی خاصی دارن، سکوت رو ترجیح داده و فقط میخونه. دوستان بلاگیش رو دنبال می کنه و کمابیش در جریان زندگی اندکیشون هست. و همین ها کافی نشون میده! 2- دنیای دوستان: ب اون جایگاه بین دوستا ک همیشه فکر میکردم خیلی باید خاص باشه رسیدم و هیچ خاص بودنی رو تجربه نمیک

طبق تقویم قبلی، فردا باید کلاسا شروع می شد و منم با خیال راحت می رفتمو خودم میدونم مدتی ک از خونه دور باشم باعث میشه دلم براشون تنگ شه و فکر کنم خوشم میاد ازشون. اما، ب خاطر برنامه ریزی دقیق مسئولین خرفت دانشگاه، طبق تقویم جدید کلاسا یک هفته ی دیگه شروع میشه و من موندم مردد ک برم بمونم یا برم برای جلسه و روز استقبال و داستانا، بعدش برگردم. حدس میزنم الان خوابگاه بسیار خلوت باشه و این ظاهر وهم انگ